Sokakları gri, soğuk Ankara! Bekle bizi!

Diyorum ki...
Öyle bi çalışalım ki gözlerimiz kanlansın, gözlerimizin altı morarsın! Kopalım başka herşeyden. Böylece düşünmeyelim başka hiç bir şeyi. İşim var! diyelim aklımıza gelmek isteyen başka herşeye. Ve çekelim gidelim Ankara ya. Soğuk bir griye bırakalım kendimizi. Yalnız olalım zafer şarkıları söylerek gezelim sokaklarını. Doya doya ağlayalım o zaman. Doya doya gülelim de tabi. Ama şimdi gözler kanlansın, eller ağrısın!

össyle hiç mi hiç ilgili değil arkadaşlar bu konu.=)
ya ben 4-5 sene öncesinde bir dizi hatırlıyorum. Adı kalabalık ve mutlu... bugün birden o geldi aklıma. özledim diziyi ya:)

dizi özlenir mi demeyin. oluyor işte... hatırladınız mı? trt1de izliyorduk hani. o diziyi özlediğimi yazmayı çok istedim. tamamen amaçsızdı=)

Kapı kapandığında dört duvarın bir parçası oluyor. En çok da ben kapadığımda... Bulaştığım her işte kendimden bir şeyler bırakıyorum. Sıkı sıkı kapıyorum kapıları. Yamalı duvarlar yapıyorum yani. Sanmayın sonra masama oturduğumda durmadan ders çalıştığımı. Kanadığım zamanlar daha uzun. Yorganı başımın üzerine kadar çekiyorum. Nefes alamıyorum. Karanlığa doyamıyorum. Dedim ya hayatımı kendime benzetmek için bulaştığım her işte kendimden izler bırakıyorum.

Duvarları maviydi. Ben sadece tavanı görebiliyordum. Hapsedilen çocukluğum vuruluyordu. 14 yıl 10 ay 3 günlüktüm. Ve işte amaç buysa eğer ispatlamıştı benden güçlü olduğunu. Kimseler bilmedi o gün orda ne yaşadığımı, görmedi kimseler ruhumun yarasının o gün açıldığını!


Gözlerimi sıkı sıkı kapatıyorum. Canımı acıtana kadar... Hadi ama o kadarcık acıdan bir şey olmaz. Küçükkken saklambaçlarda gözlerimi çok sıkı kapadığımda beni kimseciklerin görmediğine inanırdım. Sonra... SOBE! Benim karanlığım içine yalnız beni alırmış, öğrendim.

Hadi herkes o iğrenç avuçlarını duvarlara bir kez daha vursun! SOBE!


Bir'in nasıl hem var olup hem yok oluşunu anlayamadım hala. Büyükler söylerdi bazen uyumadan önce. O zamanlar uyurdum. Uyuyup uyandığımda unuttuklarımdı dizimdeki yaralarım! Oyuna almadıklarında, saçımı çektiklerinde anneme anlatıp ağlar ve uyur unuturdum.

14 yıl 10 ay 3 günlükken ruhum vurulmuştu. Tuzdur bu yaraya iyi gelen, biliyorum. 4-5 yıl oldu ve ben kapadım üstünü tuzlarla artık o darbenin. Ama hani yağmur yağıyor ya bazen o gün olduğu gibi; işte o zaman su alıyor direncim. Islanıp batıyorum.

Ancak gülmüş gibi yapabiliyorum, özür dilerim.

arkadaşlar acilen yardım edin. çalışamıyorum. odama gidip masama oturuorum 10 dkdan fazla orada kalamıyorum! lütfen bana çalışma şevki gelmesi için bi şeyler yapın lütfen!

Buraya fazla yazamadım arkadaşlar. neler yaptım anlatmaya başlıyorum hemen. kendime yeni bir kitap buldum. gömülü kanıt... ona daldım ama bitirmeye kıyamadığımdan bitirmedim hala. bi de geometriye çok yoğunlaştım. bunun nedenini anlatacağım size bugün. aslında siz de biliyorsunuz ama bu yenilik çok hoşuma gitti o yüzden yazacağım işte bana ne.=)

biliyorsunuz biz mat1de ve mat2de 10ar tane geometri sorusu çözüyorduk. ama yeni sisteme göre mat1de geometri çözmeyeceğiz. hadi hep birlikte 1... 2... 3... YUPPPİİİİİİ!!!=)
mat2de yine geometri çözeceğiz ama mat2den iyidir. baş belası! mat2ye istediğiniz kadar küfredebilirsiniz ama ben burda bunu belli etmiyorum.=) bir de ed-sos bölümünde psikoloji soruları yok artık. onlar sos2de ve biz eşit ağırlklıları ilgilendirmemekte.=) ayrıca edebiyat sorularının sayısı azaltıldı ve coğrafya sorularının sayısı artırıldı. coğrafyayı full yapabilen bir öğrenci olarak buna da sevindim. değişiklikler bildiğim kadarıyla bu kadar arkadaşlar.

fark ettiniz değil mi? son günlerde sinirlerim az bozuk=( kendimi derslere vererek atlatmaya çalışacağım. hani zaman çabuk geçer unutulur ya bir şeylerle uğraşınca... ya da oyalanılır. aslında ben kendimi güçlü hissederim bir şeyle uğraştığımda. 'işim gücüm var kardeşim saçmalıklarla mı uğraşıcam! gibi=) gerçi benim tek sorunum da öss, annemin bağırıp çağırması falan zaten=) ama olsun iş güçtür! yazdım rahatladım gidip çalışayım biraz da. =)

Ölümlerden çok anlıyormuş gibi ölmeyi düşünme diyorsunuz bana! Siz kendinizi yok edecek kadar cesur olsaydınız keşke. Ne o? Bugün çok kırılgan görünüyorsunuz! Bana korkak olduğumdan ölmeyi istediğimi söylerken ben böyle bakmamıştım size. Yoo korkmuyorum. Ölemedikçe yeni intiharlar buluyorum. Şimdi en yenisini deneyeceğim ve yine ölmeyeceğim, biliyorum.

Canımın yanmasından korkmuyorum. Bir süre sonra uyuyacağım zaten. E evet uyuyunca daha çabuk sabah olması gibi bir şey. Uyuduğumda geçecek. Uyandığımda beteri gelecek, biliyorum. 'Yatacağım, kalkacağım; cennet olacak.' demiyorum. Ölümler beğeniyorum kendime sadece. En siyahı yakışıyor yine. İşte hepsi bu gerçekten.

Şu ara bizim binanın 12. katı çok takılıyor aklıma. Geceleri çıkıyorum bazen. Yangın merdivenlerinden bakıyorum aşağıya. Saçlar üşüyor, kirpiklerim ıslandıkça üşüyor. Gördüğüm son şey aşağıdaki ışıkların yaklaştığı olsa... Hadi Gizem diyorum sonra kendime, bunun da sonu aynı! Nasılsa uyandığımda ellerimi tutan, gözleri ıslanmış biri olmayacak yanımda. Ve ben yine uyanacağım. Duvarı görmeye mecbur olacağım yine. Siz hiç anlamadınız uyanmamaya ne kadar ihtiyacım olduğunu. Oysa içimde kuran bendim sizi. Adınızı siz koymuştum hani. Siz içimi parçaladınız. Yine de bütün hikayelerimi size yazdım, size anlattım. Şimdi içim... İçim çok acıyor.

bugün kendime ağlayacak yeni köşeler aradım. sesim duyulmasın diye aramadım ben o köşeleri. en kalabalık yerde, en kalabalık saatte ağladığımda duyuyor musunuz sanki siz beni? duyulsun diye bir telaşım da hiç olmadı benim! evet biraz nedensizim.

bu şehre çok fazla yağmur yağıyor. özellikle geceleri... sevmediğimden, şikayet ettiğimden ya da çok bayıldığımdan değil. öylesine söyledim işte. o da nedensiz. neden uyuyamadığımı da bilmiyorum. bunların hiç birine kafamı taktığımı sanmayın. hepsini öylesine anlatıyorum. sahi bütün hikayelerimi yazdığım siz... kimsiniz? onu da bilmiyorum. buna rağmen sizi sevmiyorum! nefret edecek kadar önemsemiyorum!

bir kaç bişey var ama bak kafama taktığım. durup düşünürken buluyorum kendimi. bunu farkettiğimde ne düşündüğümü hatırlamıyorum. bu yüzden bilmiyorum kafamı takılan o bi kaç şeyin ne olduğunu. ne olduğunu düşünmüyorum da hiç. boğazımda kan kokusu, nefes alamıyorum. konuşsam kan kusacağım, susuyorum! neden sustuğumu da bilmiyorum. aslında nedenini de çok önemsemiyorum.

karışık buluyorsunuz siz beni. yardım almalısın diyorsunuz. siz hiç biri bişey dediğinde 'efendim? dalmışım.' demediniz mi? ne o? sizinki farklı öyle mi? size bişey söyleyeyim mi? sizinkinin ne olduğu da hiç umrumda değil!

herkes uyuduğunda çalışıyorum en çok. en çok o zaman karanlık oluyor. bu yüzden en çok o zamanları seviyorum. dün gece ben yine çalışırken, karanlıklar geldi. eeee siz ne diyorsunuz: elektirikler gitti. bir şeyleri ters mi yapıyorum? xler buluyorum kendime!


en çok herkes uyuduğunda, sustuğunda gürültü oluyor. mesela saat tik takları... ben inanmıyorum artık onlara. her saniyenin eşit uzunlukta olduğuna inanmıyorum. bazen bin ömür var sanki tikle tak arasında. bazen tikle tak aynı anda... bir gürültü daha var. kağıdımın kalemde iz bırakması... eee siz ne diyordunuz: kalemin kağıdı karalaması... çok şeyi ters mi yapıyorum. xler çiziyorum kendime!


sahi ölümün de bir sesi var mı? ya da karanlığı mı sever benim gibi? soğuk olur mu? gerçi ben en çok temmuzda üşürüm. yazları hep uzun kollu olur üstüm başım. kışlar sıcaktır. karları da beyaz olduğundan sevmem, benim kadar beyaz olduğundan. ne giyinsem siyah kadar yakışmaz bana. zaten giyinmem başka renk. karanlık da siyah... öyle bir karanlık olsa ki o çok beyaz ellerimi kaybetse, alsa gözümün önünden! geceleri gözlerim mi kanar ki ben kanlar içinden bakarım karanlıklara? siz ne diyorsunuz: 18 yaşımdayım. hayır ben x-18 yaşımdayım. ne kadar yaşayacağımı bilmiyorum. ona x diyorum. bir kaç ay sonra x-19 yaşımda olacağım. gittikçe küçülüp, en sonunda yok olacağım! karanlıklar gidiyor. eeee siz ne diyordunuz: elektirikler geliyor ya da sabah oluyor. elektirikler geldiğinde mum yakıyorum. sabah olduğunda ışıkları yakıp yatıyorum. ben herşeyi ters mi yapıyorum? kaç x varsa hepsinin kaç olduğunu buluyorum!

bir türlü yakalayamadığım ipin ucunu nerede kaçırdım bir bakalım. kurban bayramında bir hafta istanbula amcamlara gidecektik. ben biliyordum tabi çalışmayacağımı ve bayrama kadar sıkı sıkı çalışıp sonradan tutuşmamak istedim. ne kadar yüklendiysem de programladığım konuları bitiremedim. =( türkçe ve coğrafyaya hiç lafım yok. ne de olsa selçuk yeşilbağ gibi murat dinçer gibi hocalardan öğrendim. ama mat2yle başım gerçekten belada=( sonra istanbula gittim ve benimle yaşıt olan amcamın kızı büşrayla bol bol sohbet ettim, gezdim. amcamları özlemişim zaten dersler kimin umrunda! aferin bana dimi? bayramların bayram gibi olması gerek evet oturup sürekli ders çalışacak değildim ama çalışabileceğim zamanlarım vardı. fakat bu sefer de kuzenim büşra kendini sevgilim sanmaya başladı. ne zaman kendime bir köşe bulup kitabıma yumulsam 'sen benimle mutlu değilsin Gizem! Git!' ya da 'benimle hiç ilgilenmiyorsun, çok ihmal ettin!' gibi tripler atmaya başladı. ben de zaten bir hafta yanında olacağım kuzenimin hiç kırmadan sevgilisi moduna girdim. Kitabı fırlattım bir tarafa 'ama hayatım neden böyle yapıyorsun' gibi gönül alma eylemlerine girerek peşine koyuldum büşranın.=) sonra eve geldim. her şey karmakarışık göründü gözüme. içinden çıkamamaktan korktum. çalışma isteğimi kaçırdım böylece. derken şimdi toparlama peşindeyim. yapabilir miyim?

bugün hiç ders çalışasım yok=( filistindeki çocuklara üzüldüm. yada ankarada ölen 7 öğrenci arkadaşımıza üzüldüm. felaket bir gün yaşıyorum bugün. ders çalışmamak için bir sürü bahane bulabiliyorum çünkü. nereye gitsem sığamıyorum odamı bile sevmiyorum bugün ilk defa.
bir haftalık proram yaptığımda mutlaka eksikler oluyor öyle uzun süreli yapmayayım ve iki günlük programlara döneyim dedim. belki işe yarar... hepimize kolay gelsin

Ankaraya son gidişimi anlatayım bugün size. kazanamadım ve biraz ezik gidiyordum. zafer şarkıları çalmıyordu yani:( ama üzgün de değildim. aslında üzülmek için nedenim vardı ama kullanmadım bu kez. hani hep dışarı hüzünlü bakarlar yolculuklarda ya, o moda girebilirdim aslında:) girdim mi? yok!
bir de sevgiliyi düşünmek için illa bir sahil lazımdır. sahnenin sonunda da denize hırsla bir taş atılır. ondan sonra ne yapılır hiç öğrenemedik:) ben duygusal olamayan yani tam benlik yolculuğuma döneyim. yanımda konuşkan mı konuşkan bir dede oturuyordu. tabi ki koltukları bay-bayan diye ayırıyorlar. ama benim ana kuzusu kardeşim annemin yanında oturmak için ağladı. bana burası kaldı yani. amcayı anlatıyordum: bu amcanın bilgisayar mühendisliğini kazanıp beğenmeyen sonraki sene diş hekimliğini kazanan bir torunu varmış. saçları uzunmuş. amca torununun bu durumundan şikayetçiydi. evet ben de içimden ah amcacım senin yerine torunun burada olsaydı dedim=) ne var bunda?=) ayrıca amca malatyaya gidiyordu. onların köyünde bir çocuk vardı ve o çocuk da kardeşim gibi aşırı ana kuzusuydu. okula annesiz gidemiyordu öğretmeni de kızıyordu. ayrıca bilet fiyatları çok yüksekmiş. bunların hepsini anlattığında yolculuk başlayalı sadece 20 dk olmuştu. amcanın ne kadar konuşkan olduğunu söylemiştim değil mi? =) bir de bana geveze derler! yolun devamında kulaklıklarımı taktım. amca hala konuşuyor muydu bilmiyordum. bakmaya da korkuyordum. amca bir kaç kere kulaklıklarım var diye dürterek bişeyler anlattı yine. bana güneş gelmesin diye pencerenin önündeki perdeyi çekti. iyi ama ben böyle çok bunalırım:( amca iyice sevimliliğini kaybetmişti yani... neyse ki bitirdim yolculuğumu.
Bir sonraki gidişim çok güzel olacak. gururlu olacağım. kazanmış olacağım!

Bugün ilk günümüz... O kadar büyük bir gazla başladım ki ne anlatacağımı şaşırdım. Önce benim öss geçmişimi anlatayım size. Ben hani şu son süperler var ya işte onlardan biriyim. yani ilk deneyimimi 2008de yaşadım. meşhur şanslı öss yılında...
2008 öss nin şansını hatırlatayım bir de. 2004te çıkarılan kanun gereği hazırlık sınıfları kaldırılacak, yerine genel kültür yılı 4 yıla çıkarılacaktı. durum böyle olunca meslek liseleri ve düz liseler 3 yıllık müfredatta öğrenci bulundurmadıkları için 2008de mezun vermeyeceklerdi. zaten hazırlık okuduğumuz için dört yıl okuyan biz süper lise, anadolu liseleri ve fen liseleri 2008de mezun olacak bir avuç öğrenciydik! bir de diğer taraftan bakalım. az kişi girecek telaşına kapılıp 2007 öss öğrencileri 'bu yıl sadece deneme, asıl seneye gircem.' şeklinde cümleler kurdular. ayrıca meslek liseleri zaten össde diğer liselere ellerinde olmayan imkansızlıklar yüzünden rakip değildi. yani sınava girmeyecek grup aslında puanları etkilemeyecekti bile. sonuç ne mi oldu? sınava giren öğrenci sayısı değişmedi. puanlar değişmedi.
Bana gelince... puanım idare ederdi. yani iyi üniversitelerin değil ama bazı üniversitelerin işletme,iktisat bölümlerine girebilirdim. tabi ki bütün suçu sisteme atmıyorum. yada okulla zor oluyodu sırf bu yüzden demiyorum. elimden gelenden azını yaptım. zor bir yıl olduğunu biliyordum çünkü. tercih yapmadım. büyük hedefler uğruna harcanan bir sene büyük bir kayıp değildir;) tabi tercih yapmamak için annemle babamla verdiğim savaşı anlatırsam yazının sonu gelmez.
Şimdi 2009a şanslı yıl diyorlar. neden biliyor musunuz? 2008de herkes yerleşmiş, bir biz kalmışız da ondan!=) inanmayın arkadaşlar! sistem ne olursa olsun çalışmamız gerek, o zaman? hadi başlayalım!